Dinsdag. Dertig minuten in de file. Om 09.00 uur schuif ik aan bij het eerste overleg. Ik luister naar de updates. Mijn beurt komt. Ik zeg twee zinnen. Daarna luister ik weer. Om 17.00 uur stap ik in de auto naar huis.
Beeld: © EMMA
Ece Rousian: ‘Hoe langer ik luister, hoe vaker ik me afvraag: begrijpen we elkaar eigenlijk wel?’
Donderdag verloopt ongeveer hetzelfde.
Aan het einde van de dag zit mijn hoofd vol. Niet omdat ik hard heb gewerkt, maar omdat ik de hele dag een spons ben geweest.
Hoe langer ik luister, hoe vaker ik me afvraag: begrijpen we elkaar eigenlijk wel? En: hoe gaan we dit zo verder brengen?
Veel gesprekken bestaan uit losse woorden. Alsof iedereen de context kent. Alsof iedereen dezelfde kennis heeft. En ondertussen zijn we tegelijkertijd ook bezig met ander werk. Alles heeft prioriteit en dat geeft minder focus.
Niemand laat iets zien. Niemand stelt een vraag. Niemand vraagt: wat is hier nu eigenlijk gebeurd?
Dat laatste verbaast me misschien nog het meest.
"Er wordt in die kamer iets besloten waar ik straks aan meewerk, en ik weet niet wat het is"
Als ik ernaar vraag, krijg ik soms als antwoord dat mensen bang zijn om een domme vraag te stellen. Bang om iets niet te weten. Maar waarvoor eigenlijk? Wat is het ergste dat kan gebeuren? Dat iemand ontdekt dat je niet alles weet?
Dat geldt namelijk voor ons allemaal.
Sterker nog: iedere keer dat ik hardop zeg dat ik iets niet begrijp, blijkt dat bij meer mensen ook zo. En nog vaker lopen we een vergadering uit, kijken we elkaar aan en denken we allemaal: ik heb eigenlijk geen idee wat er net is besloten.
Dat is niet alleen zonde van de ochtend. Er wordt in die kamer iets besloten waar ik straks aan meewerk, en ik weet niet wat het is.
Misschien moeten we stoppen met doen alsof we alles al weten.
Die dinsdag vroeg ik zelf ook niets. Ik was net zo stil als de rest, en ik reed naar huis met een hoofd vol losse woorden.
Het kost weinig om dat te doorbreken. Eén vraag. Eén keer je scherm delen zodat mensen zien waar je het over hebt. Eén keer aan het einde van een overleg vragen: wat hebben we nu eigenlijk besloten?