“Je moet het voortaan eerst aan mijn afdeling laten weten VÓÓRDAT JE IETS GAAT DOEN IN DE STAD!” schreeuwde de collega naar me. Het was vijf over negen op donderdagochtend en de vergadering was net gestart. Ik voelde een lichte hoofdpijn opkomen en vroeg: “Sorry, wie ben je eigenlijk?”
Beeld: © EMMA
Marten Reinstra: ‘Ik ben ambtenaar geworden om iets wezenlijks te doen voor de stad.’
Ik ondersteun tientallen initiatiefnemers in onze stad en heb met evenzoveel collega-ambtenaren nauw contact, maar deze was ik nog niet eerder tegengekomen. Tot een gesprek kwam het helaas niet, want na zijn schreeuwpartij vertrok hij naar een ander overleg, mij verbluft en behoorlijk boos achterlatend omdat ik me had laten overschreeuwen door dit macho mannetje.
Nadat mijn eerste verbazing en boosheid waren gezakt, kon ik er ook wel om lachen. Het was niet de eerste keer dat een collega boos was geworden omdat ik het in mijn hoofd had gehaald om gewoon iets te dóén. In een bureaucratisch systeem dat totaal risicomijdend is, kun je nooit iedereen tevredenstellen, ook al vertel je honderd keer wat het plan is.
"Ik voelde een lichte hoofdpijn opkomen en vroeg: “Sorry, wie ben je eigenlijk?”"
Ik moest denken aan mijn bezoek bij de GGD Haaglanden afgelopen voorjaar. Zij hebben een bijzondere aanpak: placetesting. Wat zoveel betekent als: gewoon dingen doen in de wijk, en daarna pas kijken wat wel en niet werkt. Ze vertelden me tijdens het bezoek dat ze zoveel voor elkaar krijgen, doordat ze collega’s hebben die soms ‘bewust even wegkijken’ als iets niet helemaal volgens de beleidsregels is.
Die insteek inspireert mij enorm. Helaas hebben nog niet al mijn collega’s de ‘bewust even wegkijken’-mentaliteit omarmd. Maar ik laat mij daar niet door afschrikken. Ik ben ambtenaar geworden om iets wezenlijks te doen voor de stad. Als dat betekent dat ik af en toe een schreeuwende collega moet verdragen, neem ik dat op de koop toe.
Beeld: © EMMA
Marten Reinstra: ‘Deze reep geef ik aan iedereen die zich inzet voor de stad. Bewoners die met een idee komen, worden door ons nog weleens gezien als extra werk of overlast; volgens mij draait het hier juist om.’