Wat overkomt je als de theaterwereld binnenstapt? Waar men elkaar begroet met knuffels. En je zonder tekst het podium op wordt gestuurd. Om niet bij een beleidsnotitie, maar bij je gevoel te beginnen. Myrthe doet het. En leert allemaal dingen die haar als ambtenaar van pas komen.
Beeld: © EMMA / Astrid Vermeer
Myrthe Sterk is ontwerper, beleidsmaker en conceptontwikkelaar bij de gemeente Sittard-Geleen. Ze is top 3 Jonge Ambtenaar van het Jaar en heeft Instagram-account @debeleidsmaker over creatief beleid maken. Myrthe schrijft columns over de overheid van nu.
Het is stil in de werkkamer waar ik zit. Ik staar naar mijn laptop waar een schreeuwend wit document geopend staat. Ik begin woorden te typen en haal ze weer weg.
Ik wil schrijven, zonder te weten hoe het moet.
Toch doe ik het.
Vast niet hoe het hoort.
Dat moet ik nog leren.
Ik heb al geleerd dat dit is hoe het eruit kan zien.
Een theaterscript.
Elke zin op een nieuwe regel.
Zodat je straks beter kan onthouden wat er staat.
Daar kunnen we als overheid wat van leren.
Er is denk ik meer dat we als overheid van theater kunnen leren.
Dat is de reden dat ik dit doe.
Ik kreeg carte blanche voor het inzetten van mijn opleidingsbudget.
Dat kreeg ik voor het behalen van de top 3 in de Jonge Ambtenaar van het Jaar Verkiezing.
Ik vind onze gemeente echt cool.
Dat ze dat aandurven met mij.
In november liep ik het Toon Hermans Theater binnen. Ik schudde de handen van theatergezelschap Het Laagland.
MYRTHE
Ik wil leren hoe ik theater kan inzetten als reflectiemiddel, door het zelf te maken!
LAAGLAND
Die vraag hebben we nog nooit eerder van een ambtenaar gehad.
MYRTHE
Dus…?
LAAGLAND
Wij zijn enthousiast!
Ik loop Het Laagland uit. En weer in en uit. En weer in en uit.
Iedere keer leer ik iets nieuws.
Van dat je begroet met een knuffel,
Tot wat een mozaïekvoorstelling is.
Ik ontdek dat ik bang ben om over dit traject te delen,
En verkeerde verwachtingen te scheppen bij anderen.
Ik ervaar hoe leuk het is,
Om zo’n nieuwe wereld te leren kennen.
Het Laagland leidt het proces en ik volg.
Daardoor doe ik dingen die ik nog nooit heb gedaan.
Zoals het toneel op zonder dat je je tekst kent.
Om bij je gevoel te beginnen.
Ik stap er blind in.
En kom er met driehonderd vragen uit.
Dat zal de komende tijd nog wel zo blijven.
We zoeken samen naar mijn verhaal.
Dat is er nog niet.
Tenminste, niet op papier.
Ik klap mijn laptop dicht. Ik kijk naar buiten en pak m’n sleutels en jas van de kapstok om een rondje te gaan lopen.
Later schrijf ik hier een column over.