Met ‘het geduld van een eendagsvlieg’ wil Myrthe, en veel jonge collega-ambtenaren met haar, alles tegelijk leren, verbeteren en vernieuwen. Totdat ze collega en taekwondo-grootmeester Mustapha Moutarazak ontmoet. Van hem leert ze dat de weg die je hebt af te leggen, minstens zo belangrijk (en leuk!) is als het te behalen doel.
Myrthe Sterk is ontwerper, beleidsmaker en conceptontwikkelaar bij de gemeente Sittard-Geleen. Ze is top 3 Jonge Ambtenaar van het Jaar en heeft Instagram-account @debeleidsmaker over creatief beleid maken. Myrthe schrijft columns over de overheid van nu.
‘Ik wil alles kunnen’, zei de 14-jarige ik gefrustreerd, toen de onvoldoende voor Frans via de Magister-app binnenkwam. ‘Werkelijk alles kunnen, dat zou je niet moeten willen’, reageerde mijn oma kalm. ‘Als je alles kunt, moet je ook alles doen.’
Waarom had mijn oma zoveel rust en ik zoveel haast? Ik herken die haast bij veel jonge ambtenaren. We willen alles tegelijk: leren, verbeteren, vernieuwen. Met de ervaring van een pasgeboren veulen en de drive van een rugbyteam.
Onervarenheid brengt veel moois: een frisse blik, energie, flexibiliteit en een groot uithoudingsvermogen. De gemiddelde leeftijd van de atleten op de Olympische Spelen is niet zomaar 27 jaar. Maar er zijn ook sporten die juist vragen om rijping. Dat leerde ik van mijn collega Mustapha Moutarazak (62), die al twintig jaar bij onze gemeente werkt op de afdeling documentverwerking. Onlangs behaalde Mustapha zijn 9e Dan in taekwondo, het hoogste olympisch niveau.
Kort lesje: Taekwondo is een Zuid-Koreaanse vechtsport. Tae betekent ‘voet’, kwon ‘vuist’, en do ‘weg’. De sport draait dus om “de weg van de voet naar de vuist.”
‘Do is het belangrijkste’, legt Mustapha uit. ‘Het gaat niet om trappen of stoten, maar om de weg ernaartoe, de filosofie. Om respect, behulpzaamheid en het streven een goed mens te zijn. Ik was niet altijd makkelijk, maar de sport, de filosofie én ouder worden hebben me daarin gevormd.’
"Mustapha’s plezier en geduld voor het proces gun ik mezelf, elke collega, ja, de hele overheid"
Ik zie Mustapha als een geduldige, verbindende man. En dat moet ook wel, want een 9e Dan krijg je niet zomaar. Taekwondo gaat namelijk niet alleen om techniek, maar juist om het doorgeven van kennis en levenshouding. Voor elke Dan geldt een wachttijd gelijk aan de Dan. De 9e Dan vraagt dus negen jaar. Tel maar uit hoelang het duurt eer je de negende Dan kunt krijgen. Taekwondo als lifestyle.
‘Die wachttijd gaat over volwassenheid’, vertelt hij. ‘Over het besef wat het betekent om grootmeester te zijn. Kennis en kunde overbrengen, kunnen meedenken met anderen. Daarom schrijf je bij de 9e Dan ook een scriptie over je visie op taekwondo.’ Mustapha vertelt alles met een lach op zijn gezicht. Je ziet dat hij plezier beleeft aan en geduld heeft met het proces.
Dat plezier en geduld voor het proces zou je iedereen gunnen. Een collega maar ook de overheid als organisatie voor het proces. Moeten we gelijk ‘alles kunnen’? Of vinden we de weg die we bewandelen ook belangrijk en kunnen we daar nog winst in behalen?
Natuurlijk is dit geen betoog voor traagheid. Ik heb zelf het geduld van een eendagsvlieg. Maar het is wel een zoektocht waarin ik de ontwikkelingen die tijd vragen steeds meer leer waarderen.
Misschien is de kunst niet alles te kunnen, maar leren hoe je de weg ernaartoe bewandelt.